دو زن و هزاران فرزند

فردای کرمان ـ گروه جامعه: در مراسم چهارمین دورۀ جایزه معماری میرحیدر، که روز گذشته دوشنبه ۲۰ مهرماه، در دانشگاه شهید باهنر برگزار شد، دکتر احمد یوسف‌زاده معاون فرهنگی این دانشگاه، دل‌نوشته‌ای پر از امید و ستایش در وصف دو بانوی نیکوکار که در بنای رفیع دانشگاه و گسترش حیات اجتماعی آن نقش مهمی ایفا کردند، قرائت کرد. این متن را که بر فضای احساسی جلسه بسیار موثر بود، در ادامه می‌خوانید:

آن‌ها مخاض و مادری را تجربه نکردند، اما مادرانه بودن را در زیباترین شکل آن به نمایش گذاشتند.

فاخره و مینو، دو بانوی مهرپرورکه اگر دانشگاه شهید باهنر هزار‌ساله هم بشود، ناآمدگان و نسل نو، نامشان را به نکویی ببرند، که گفته‌اند:

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر

که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

هر دو هنرمند بودند، فاخره در کار موسیقی بود و مینو گوینده و نویسنده و معلم کودکان ناشنوا. هنر اصلی‌شان اما کامل کردن نیمه‌ی گمشده‌ی دو مرد بود، فاخره و افضلی‌پور، مینو و میرحیدر.

من در زندگی این چهار انسان فرشته‌خو نگاه کرده‌ام. درباره‌‌ی آن‌ها کتاب خوانده‌ام و از نزدیک، عطر حضورشان را استشمام کرده‌ام.

وقتی هنوز سفری نشده بودند، در حضورشان شعر خوانده‌ام و تازه گاهی اشک‌شان را هم در آورده‌ام.

دو پاک‌باز، دو ایرانی دو ایثارگر که می‌توانستند یک عمر با ثروتی که داشتند ساکن زیباترین ویلاهای منطقه «بریتیش پراپرتیز» ونکور در کشور کانادا باشند؛ جایی که کوه و جنگل دست بدست داده‌اند تا یک بهشت نقلی بسازند. آن‌ها اما ساختن وطن را بر ترک وطن ترجیح دادند، اگرچه هر دو از سوی «پشمینه‌پوشان تندخو، کز عشق نشنیدند بو» مورد طعنه قرار گرفتند و اذیت شدند، اما جمع نکردند از ایران بروند همانجایی‌که رفاه و آرامش دارند.

ثروت آن‌ها امروز فقط این میلیون‌ها آجر و درخت که نامش دانشگاه است نیست، میراث واقعی این دوبانوی تهرانی هزاران فرزندی‌ست که هر ساله از اینجا فارغ‌التحصیل می‌شوند و هرکدام گوشه‌ای از بار وطن را بر می‌دارند.

میراث آن‌ها مکتب سخاوتمندی و ایثار است که این روزها الحمدلله نشانه‌هایش در اطرافمان هی گل می‌کند. امروز بذل مال برای پاگرفتن دانشگاه، رفته رفته دارد به یک سنت معطر تبدیل می‌شود. حالا نهرهای زلال ایثار که از قله‌ی بلند افضلی‌پور جاری می‌شوند، آهسته آهسته دارند زیاد می‌شوند.

همین جایزه‌ها را نگاه کنید، جایزه افضلی‌پور، جایزه صبا، جایزه بانو تاتا، جایزه میرحیدر، جایزه علی افضلی‌پور، جایزه مینو رجبی‌نیا، جایزه، جایزه، جایزه...

امروز امیدوارم دریافت‌کنندگان جایزه مینو و میرحیدر، معماران واقعی سرزمینی باشند که اینک به اذعان یک مقام آمریکایی دارد هزینه‌ی تمدن و قدرت سه هزار ساله‌اش را می‌پردازد.

معمارانی که ایران را پر از مدرسه میناب و پل بی یک و ساختمان شیشه‌ای و دانشگاه شریف کنند تا دیگر هیچ کج‌اندیشی هوس تجزیه و  نابودی یکشبه‌ی  این خاک تمدن خیز را در سر نداشته باشد. چنین باد.