فردای کرمان ـ محمد لطیفکار: سالی که گذشت خیلی تلخ بود؛ اگر بگویم تلختر از زهر بود، سخنی به گزاف نگفتهام. هفتههای آخر سال را با جنگ و جنایتهای بیامان آمریکا و اسرائیل علیه کشور عزیزمان سپری کردیم. برای همه آحاد مردم سال نکبتی بود؛ اما برای اهالی فرهنگ و هنر و رسانه شاید فاجعهبارتر هم بود. وقتی سال جدید آغاز شد، امیدوار بودم شعله جنگ هرچه زودتر به خاموشی گراید و دشمن غدار وطنمان دست از کشتار و تخریب بردارد، اما فاصله آرزوها و واقعیت آنقدر زیاد است که باور آن هم دشوار به نظر میرسد. البته مقاومت مردم ایران به خلاف پیشبینی دشمن برگ زرینی در تاریخ کشورمان ثبت شد و امید است که نتیجهی کار، با پیروزی و سربلندی ایران، و پشیمانی دشمن رقم بخورد.
یادکردی از مرحوم سیدمهدی نعمتاللهزاده
هشت سال پیش وقتی تعطیلات نوروزی تمام شد و ما در تحریریه استقامت فعالیت خود را آغاز کردیم، از رفسنجان خبر رسید که بنیانگذار و صاحب امتیاز استقامت به سفر ابدی رفته است، که در نتیجهی آن، شروع سال با تلخکامی ورق خورد.
امروز یکشنبه ۱۶ فروردینماه هشتمین سالروز آن اتفاق است. روزی که سید مهدی نعمتاللهزاده ماهانی، پیشکسوت مطبوعات استان کرمان با ما وداع کرد، و برای همیشه از میان ما رفت. روحش شاد و یادش گرامی باد.
زندهیاد نعمتاللهزاده تا زنده بود، فارغ از تلاشهای گوناگونش، دل در گرو فعالیت مطبوعاتی داشت و همواره به بنیانگذاری و صاحب امتیازی هفتهنامه «استقامت» افتخار میکرد. حتی زمانیکه در ماههای پایانی حیات گرانبار خود که ۹۷ سال داشت و به دلیل کهولت سن و بیماری توان کار و مطالعه نداشت، هربار ما را میدید از انتشار نشریه استقامت و همکاران همراه آن سوال و احوالپرسی میکرد. البته این ارتباط و علاقه یکطرفه نبود؛ ما هم در تحریریه استقامت او را بسیار دوست داشتیم و قدر وجود نازنین او را میدانستیم.
مرحوم نعمتاللهزاده که در واپسین سالهای عمرش، به عنوان پیرترین چهرهی مطبوعات کشور شناخته میشد، از فروردین سال 1331 با انتشار نشریه «نور عرفان» در کرمان، فعالیت روزنامهنگاری خود را آغاز کرد؛ و پس از انقلاب نیز، با راهاندازی هفتهنامه «استقامت» همچنان به این حرفهی فرهنگی و مسئولیت اجتماعی وفادار ماند، و نفس گرم خود را نثار آن میکرد.
او خود را از نوادگان شاه نعمتالله ولی میدانست، و به این شاعر و عارف بزرگ ایران زمین، همواره عشق میورزید، مدام به هر بهانهای از اشعار او میخواند.
چهارماه پیش از خاموشی ابدیاش، در گفتوگویی که با او داشتم در پاسخ به این پرسش که در آستنانه صد سالگی چه آرزویی دارید؟ گفت: «دوست دارم «استقامت» همچنان بماند و رشد بکند».
او نام «استقامت» را از مرحوم «رشاد» وام گرفته بود. به او گفتم: شما به نام «استقامت» اعتبار بخشیدهاید؛ لبخندی زد و بعد از قدری تامل ادامه داد: مرحوم رشاد یک روزنامه مینوشت به نام استقامت؛ خودش میآمد توی بازار و دم در دکانها میداد و پولی هم میگرفت؛ من هم اسم «استقامت» را برای روزنامهام انتخاب کردم.»
وقتی از او در بارهی سوابق گذشتهاش در انتشار نشریه پرسیدم، با لحنی حاکی از رضایت گفت: «نورعرفان روزنامهای چهار صفحهای بود. ما مینوشتیم و مرحوم بیبی (همسرحاج سیدمهدی) آن را تا میکرد و علویه (فرزند حاج سیدمهدی) هم تمبر میچسباند و ما هم در بازار تقسیم میکردیم.» در بارهی این نشریه اضافه کرد: «خوب بود و مورد توجه قرار گرفته بود و تعداد آن (تیراژ) 200 شماره بود. خودم در رفسنجان و کرمان توزیع میکردم.»
طبق بررسی اسماعیل رزمآسا در کتاب تاریخ مطبوعات کرمان، نور عرفان در اوایل 1331 هقتهای یک شماره در چاپخانه یارمند چاپ و منتشر میشده است.
اکنون هفتهنامه استقامت یادگار فرهنگی آن مرحوم است که همچنان منتشر میشود و امید میرود که شرایط جنگ و تبعات اقتصادی ناشی از آن هم نتواند به عمر این نشریه پایان بدهد.
این نشریه هماکنون با صاحب امتیازی و مدیر مسئولی سیدنظامالدین نعمتاللهزاده (فرزند مرحوم حاج سیدمهدی) و همکاری مهدی محبیکرمانی به عنوان جانشین مدیر مسئول، منتشر میشود.
پایگاه خبری فردای کرمان رسانهی برخط، همسو و همراه این هفتهنامه است که با نگاه بومی به تاثیرگذاری بر حوزه فرهنگ، جامعه و اقتصاد میاندیشد، و به قول مرحوم زندهیاد نعمتاللهزاده «دوست داریم که بمانیم و رشد بکنیم.»؛ آمین.
نظر خود را بنویسید