دلتنگِ لبخندها و چهره‌هایِ معصومتان هستیم

فردای کرمان ـ دکتر محمدرضا صرفی: ۱۶۸ فرشته‌ی کوچک، ۱۶۸ بانویِ سراپا نور. آنها فقط کودکان پدر و مادر خود نیستند، فرزندانِ همه‌ی مردم ایرانند.

دخترانِ سرزمینِ اهوراییِ ایران، اگرچه وجودِ لطیفِ خاکی و زمینی‌شان با بمب‌ها و موشک‌هایِ خشن و بی‌رحمِ دشمنِ دیوسیرت پر کشید و به آسمان رفت، و ما از لبخندها، شیرینْ زبانی‌ها، و تماشایِ مهربانی‌هایِ کودکانه‌شان محروم شدیم، اما جنبه‌ای دیگر از وجودِ عزیزشان مانند خون در قلب‌های ما تا جاودان جاری شد.

فرشته‌ها وقتی در برابرِ چشم هستند و آنها را می‌بینیم، فقط یک شکل دارند، و فقط به یک نوع دل می‌برند؛ اما هنگامی که نیستند، در خیالِ ما حضور می‌یابند، و مثلِ رنگینْ کمان هزار رنگ و هزار شکل به خود می‌گیرند، و به صد نوع دل می‌برند.

پس، باکی نیست. فرشتگان آنگاه که به ظاهر نیستند، به واقع هستند. عادتِ فرشتگان است که بعد از نبودن، به بودن می‌رسند. وقتی هستند، یکی هستند؛ و وقتی نیستند، از هزار تا هم بیشتر می‌شوند.

بانوانِ کوچکِ ما، به سفرِ رفته‌اند، جایی در بهشتِ خدا، در دامنِ مادرانِ آسمانی و معصومهْ صفتِ خود، آرام گرفته و در انتظارِ ما نشسته‌اند.

روزی که ما به آنها برسیم، به رویمان آغوش خواهند گشود. با لبخندها و بوسه‌هایِ گرمشان حسرت و اندوهِ هزاران سال درد و رنجِ فراغشان را جبران خواهند کرد.

فرشتگانِ من! وقتی نیستید، یک دقیقه به اندازه‌ی یک سال طول می‌کشد، و وقتی هستید، گذرِ زمان را احساس نمی‌کنیم. شما را به خدا! همیشه ساکن مقدس دل و روح ما بمانید.

دختران عزیزم: روزتان مبارک. چقدر دلتنگِ لبخندها و چهره‌هایِ معصومتان هستیم.