زنده‌یاد علی خسروی هنرمندی بی‌بدیل بود

‌فردای کرمان ـ محسن جلال‌پور: از وقتی خبر درگذشت هنرمند گرانمایه علی خسروی را شنیدم به شدت متاثر و متالم شده‌ام؛ به‌طوری‌که از فکر او بیرون نمی‌روم. ایشان هنرمندی بسیار توانمند، ارزشمند، باطبعی نازک و پر احساس بود.

زنده‌یاد خسروی در حوزه گرافیک از شاگردان ممتاز مرتضی ممیز بود. در باره‌ی او پیشتر در صفحه‌ی شخصی‌ام در اینستاگرام نوشته‌ام: شبی در منزل یکی از دوستان، پوستر فیلم مسافران بهرام بیضایی را دیدم، میزبان پرسید: می‌دانی طراح پوستر کیست؟ و ادامه داد: طراح آن یک هنرمندکرمانی است. روی دیوار منزل‌اش ده‌ها پوستر دیگر هم قاب کرده بود؛ یکی یکی نشانم می‌داد و می‌گفت: طراح این پوستر هم کرمانی است. پرسیدم: نام این هنرمند؟ گفت: علی‌خسروی.

سال‌ها بعد، روزی با یکی از دوستان روزنامه‌نگار، صحبت از یک گرافیست کرمانی شد که شاگرد استاد مرتضی ممیز بوده، و لوگوی خیلی از کارخانه‌ها، برندها و نشریات را طراحی کرده است. پرسیدم: نام این هنرمند؟ گفت: علی‌خسروی.

روزی هم دكتر علی‌اكبر عبدالرشیدی که انسانی فرهيخته و روزنامه‌نگاری سرشناس است و ما کرمانی‌ها به ایشان خیلی ارادت داریم، درباره‌ی هنرمندی صحبت کرد که گرافیست مشهوری است؛ پرسیدم: نام این هنرمند؟ گفت: علی‌خسروی.

آن روز مشتاقانه از او خواستم زمینه‌ی آشنایی و همکاری ما را با مجموعه‌ی رواق زبرجد فراهم کند، و این‌گونه شد که پس از سال‌ها، روی ماه‌ این هنرمند عزیز را دیدم.

پس از این آشنایی و دوستی، متوجه طبع به غایت نازک و روحیه‌ی حساس ایشان شدم... اصولا طبع هنرمندان به خلاف طبع تجار و کارآفرینان که در پیچ‌وخم‌های کسب‌وکار و در کوران حوادث‌اند، بسیار نازک است. کار هنرمند مستلزم دور شدن او از نوسان‌های روزمره‌ی زندگی است و گاهی این فاصله به قدری زیاد می‌شود که به چشم آدم‌های عادی هم می‌آید.

در همان نشست اول متوجه شدم ایشان چهره‌ی چهارصد هنرمند و فعال فرهنگی فهیم، با افتخار و فاخر را در یک مجموعه‌ی بسیار زیبا طراحی کرده‌اند. پیشنهاد کردم مشابه همین کار را در ادامه‌ی انتشار «مجموعه‌ی رواق زبرجد» به معرفی چهره‌های ماندگار کرمانی اعم از هنرمندان، اهل فرهنگ و علم و کارآفرینی را که در صد سال اخیر صاحب جایگاه بوده‌اند، انجام دهند؛ ایشان از این پیشنهاد که گویا جزو علایق و آرزوهایشان نیز بوده، به گرمی استقبال کردند. و نهایتا به اتفاق تصمیم گرفتیم یک جلد از «رواق زبرجد» را به طراحی‌های ایشان از چهره‌ی بیش از صد هنرمند و فعال فرهنگی از کرمان اختصاص دهیم، که این کتاب را با عنوان « نقشی به یاد نکویان اهل کرم» در سال ۱۴۰۳ به همراه سه کتاب دیگر از مجموعه رواق زبرجد در کرمان رونمایی کردیم؛ و با استقبال خوبی مواجه شد. در کنار این رونمایی هم یک نمایشگاه از این آثار در کرمان برگزار شد.

همکاری ما با این هنرمند ارزشمند اما به همین‌جا ختم نشد؛ قرار شد ایشان چهره‌ی جمعی دیگر از بزرگان خطه‌ی کرمان را به عنوان جلد دوم این مجموعه طراحی کند، که این کار هم در سال گذشته توسط ایشان به اتمام رسید و قرار شد که جلد سومی هم داشته باشیم، ولی افسوس که اجل مهلت نداد. حتی جلد دوم که چاپ شد و در نظر داشتیم سال گذشته رونمایی آن را انجام دهیم ایشان اعلام کردند که منتظر یک فرصت مناسب هستند و مایل‌اند در مراسم رونمایی دو هنرمند ارزشمند ابراهیم حقیقی و بیژن بیژنی که از دوستان نزدیک ایشان هستند هم حضور داشته باشند. در هر حال این مراسم به دلیل وقایع ناگوار سال گذشته به تعویق افتاد، که امیدوارم به زودی این رونمایی را به همراه یادبودی از ایشان برگزار کنیم.

 در مورد جلد سوم هم امیدوار هستم با کمک خانواده‌اش به آثاری که برای این جلد در نظر گرفته‌اند دسترسی پیدا کنیم و این جلد را هم چاپ و منتشر کنیم.

باری؛ سال گذشته تماس‌های کاری و دوستانه‌ی ما همچنان برقرار بود تا این‌که ابتدای امسال از طریق آقای عبدالرشیدی با خبر شدم که ایشان متاسفانه دچار بیماری شده‌اند. وقتی به بیمارستان مراجعه کردند، پیگیر کار ایشان بودم. آخرین تماس من با ایشان هم دو روز پیش از درگذشت او بود؛ که با این‌که در بستر بودند اظهار تمایل کرده بود که صحبت کند؛ و گفت که بهتر است؛ دریغا اما نمی‌دانستم که این آخرین صحبت و احوال‌پرسی ما خواهد بود!

زنده‌یاد خسروی از نظر من، در زمینه‌ی هنر بی‌بدیل و بی‌نظیر بود. بسیار فعال و کوشا بود و علاقه‌ی زیادی به کشور و به ویژه زادگاهش کرمان داشت. او در زنده کردن نام کسانی که برای کشور و استان کرمان کار کرده‌اند، تلاش زیادی انجام داد. با تمام وجود طراحی‌ چهره‌ها را انجام می‌داد؛ وقتی اسمی را به او می‌دادیم با شوق از او یاد می‌کرد؛ اگر زنده بود با افتخار، و اگر از درگذشتگان بود، با حسرت و اندوه از او ستایش می‌کرد.

این را هم اضافه کنم؛ این اواخر تصمیم گرفته بودیم برای رواق زیرجد یک نشان ویژه داشته باشیم که با تلاش ایشان طرح این نشان آماده شد، و اتفاقا اولین نشان را نیز به نام او در نظر گرفته بودیم که در مراسم رونمایی کتاب‌های امسال رواق زبرجد به عنوان یک چهره‌ی هنرمند و پر افتخار کرمانی با اهدای این نشان از او تجلیل کنیم. افسوس که ایشان زودهنگام به سفر ابدی رفتند و همه‌ی ما را داغدار خود کردند. بنابراین در رونمایی امسال که مراسم یادبود ایشان را برگزار می‌کنیم، این نشان را به خانواده‌اش تقدیم خواهیم کرد.

کلام آخر؛ این‌که کشور و استان یک هنرمند بسیار ارزشمند، فرهیخته، بی‌منت، بسیار حساس و با طبع لطیف و بسیار دوست‌داشتنی را از دست داد. او زندگی بسیار ساده‌ای داشت، در انزوا زندگی کرد، و هیچ لحظه‌ای از عمرش را تلف نکرد تا مدام به تولید آثار هنری مشغول باشد.

طرح‌های زیاد و ارزنده‌ای از خود به یادگار گذاشته که هنوز جامعه مخاطب او، بسیاری از آن‌ها را ندیده است. همه‌ی این ویژگی‌ها بود که او را یگانه کرده است و ما را وا می‌دارد که به احترام او کلاه از سر بر داریم و در آینده بیش از پیش قدردان او باشیم.

 به خانواده‌ی ایشان، به جامعه هنری و فرهنگی ایران و استان کرمان تسلیت می‌گویم. روحش شاد و یادش گرامی باد.