فردای کرمان ـ دکتر محمدرضا صرفی: فردوسیِ بزرگ با به نظم کشیدن حماسۀ ملی ایران و تدوین شاهنامۀ گرانقدر، روح ملی و فرهنگ و تمدن ایرانی را با ابعاد و چشماندازهای متنوع و گوناگون آن به تصویر کشید. فردوسیِ عزیز تمامِ عمرِ هنریِ خود را صرفِ جاودانه ساختنِ تمدن و فرهنگی کرد که تمامِ تمدنهایِ بزرگ دنیا به گونهای تحت تأثیر آن قرار دارند. خودِ وی میفرماید:
بسی رنج بردم در این سالِ سی
عجم زنده کردم بدین پارسی
پی افکندم از نظم کاخی بلند
که از باد و باران نیابد گزند
نمیرم از این پس که من زندهام
که تخمِ سخن را پراکندهام
شاهنامه، این کاخِ بلندِ نظم فارسی، چونان چشمهای زاینده، بر بلندای ادبیاتِ شکوهمندِ ایران جای گرفته و رودهایِ خروشانِ هنر و ادبِ فارسی از آن جاری شده و توسطِ شاعران و هنرمندانِ دیگر به کمال رسیده است. به راستی اگر شاهنامه نبود، بخش بزرگی از ادبیات فارسی یا ایجاد نمیشد و یا شکوه و زیبایی کنونی خود را نمییافت. بدونِ شاهنامه و بدونِ فردوسی، فرهنگ و تمدنِ ایرانی برای همیشه ناقص میماند. خدا را شکر که این نعمتِ بزرگِ معنوی نصیب و روزی ما و مایۀ افتخار و نازِشِمان بر جهانیان شد.
فردوسی، میراثی مشترک و ارزشمند برای مردمِ ایران و جهان از خود به یادگار گذاشت که هیچگاه کهنه نخواهد شد؛ زیرا او در پرتوِ دانایی، خردمندی و هنرِ والایِ خویش، از گوهرِ نابِ روحِ انسان سخن گفته است و بدون آن که خود را در تنگنایِ نژاد، زبان، مذهب و باورها محدود نماید، زبانِ روحِ مشترکِ همۀ انسانها شده و از زبانِ همگان سخن گفته است.
فردوسی، همواره، آموزگارِ بزرگِ بشر بوده، هست و خواهد بود. در محضرِ پُر فیضِ درسِ این بزرگمردِ تاریخ و ادب، علاوه بر اساطیر و تاریخِ آرمانی ایرانیان، باید بیاموزیم که همچون او:
۱. در همۀ زندگی قدرتِ انتخابِ روشنبینانه و خردمندانه داشته باشیم. از میان همۀ چیزهایی که میتوانیم بگوییم و از بین تمام کارهایی که میتوانیم انجام دهیم، بهترین را برگزینیم.
۲. چه خوب است که از وی هدفمند زیستن، مفید زیستن، عزّتمند زیستن را بیاموزیم.
۳. ادب و اخلاق فردوسی و کلام پاک و عفیفِ او را فرابگیریم.
۴. شایسته است که از فردوسی خداپرستی، خردمندی، دادگری، وطنپرستی، انساندوستی، زیباپرستی، حقیقتگویی، درستکرداری، راستگویی، بخشندگی، دانشآموزی، امید، بردباری و تلاش دائمی را بیاموزیم.
۵. فردوسی، بزرگهنرمندی است که فرهنگِ والا را آموزش میدهد.
بیایید از او بیآزاری و مردمداری، اعتدال و میانهروی، خردمندی و دانایی، و شادزیستنِ حقیقی را فرابگیریم. بیایید سخن فردوسی را باور کنیم که:
بزرگیّ و افزونی و راستی
همیگیرد از خویِ بد کاستی
و بیایید کمی مثل فردوسی زندگی کنیم. ۲۵ اردیبهشتماه روز ملی، و بلکه روز جهانی فردوسی، بر همۀ ایرانیان و همۀ انسانهایِ متمدن جهان مبارک باد.
نظر خود را بنویسید