فردای کرمان ـ مهدی محبیکرمانی: راستش من توفیق شرکت در مراسم بزرگداشت استاد گلابزاده را پیدا نکردم. آدم که پیر میشود (و خودش هم متوجه نیست!) هر روز یک گوشه از بدن و اعضاء و جوارحش لنگ میزند، یک روز چشمت تار میشود، میگویند آب مروارید است و باید عمل شود. عمل میکنی و بعد ذوق میزنی که دنیا را بهتر میبینی. بعد توی خواندن و نوشتن لنگ میزنی، عینک میدهند و آن هم برطرف میشود.
حالا ذوق میکنی که همه چیز را چقدر خوب میبینی! هنوز مزه شیرین ذوقت زیر دندانت هست که میبینی ته دهانت ده دوازده دندان کرم خورده بیشتر برایت نمانده است و بعد... هنوز از ماجرای ایمپلنت و یک ماه قوت مایع خلاص نشدهای که ... کی بود که میگفت مادران چقدر دعای قشنگی برای بچههایشان میکردند: «الهی پیرشی، مادر!» این هم شد دعا؟! گیرم که جوانمرگ نشدی! این هم از پیری! کجا بودم؟ داشتم میگفتم که توفیق شرکت در مراسم بزرگداشت استاد را پیدا نکردم.
از سه روز قبل تمام برنامههای روز را تعطیل کردم که صبح چهارشنبه به سخنرانیهای دانشگاه باهنر بروم و عصر هم به تالار فرهنگ و هنر و شرکت در مراسم بزرگداشت استاد و ...خدا بر هیچ تنهابندهای نیاورد، روز (یکشنبه سه روز قبلش) توی آشپزخانه پایم سُر خورد؛ از ترس اینکه زمین نخورم و ران و لگنم نشکند، اکروباتبازی در آوردم که دستم را به جایی بند کنم، که البته موفق شدم زمین نخورم و لگنم را نجات دهم! به نرمی روی سرامیکهای آشپزخانه پهن شدم، کان هو روغن مایع! آنقدر که دیگر نتوانستم تکان بخورم، اکروباتبازی من منجر به آنچنان درد کمری شد که خدا بر سر هیچ بندهای نیاورد! عیب هم از خودم بود. یکی از جاهایی که چند و چند سال است که لنگ میزند، دیسک کهنهای است که حالا تبدیل به سه فقره تنگی کانال و یک فقره لغزش دیسک شده است. حاذقتر از جناب دکتر اسکندری توی این شهر نداریم. چند ماهی است که به رغم توصیههای قبلی، این بار اما امر بر ضرورت عمل جراحی کردند. ما هم ترسیدیم و تا حالا زیر بار عمل نرفتهایم! آقای دکتر هم خبر ندارند! خداییش ما کلاً از عمل میترسیم. حالا هر نوعش باشد. همه ما معمولاً از عمل تجربه خوبی نداریم، عموم ما از اولین تجریه عمل واجبمان درکودکی، خاطرات تلخی بلکه هولناکی داریم. من که اسم عمل میشود تنم میلرزد! بگذریم...
فردای روز مراسم پیامی به گوشی استاد دادم که؛ « درود. استاد عزیزم جناب آقای گلابزاده عزیز برغم اشتیاقی که به دستبوسی شما در جلسه دیشب داشتم، شدت درد کمر این توفیق را از من گرفت برایتان صد سال عمر با عزت، سلامت و شادکامی آرزو میکنم.»
دلم آرام نگرفت و ادامه دادم: « استاد محمدعلی گلابزاده، فقط یک نام نیست یک تاریخ مجسم کرمان و پدید آورنده یک پایگاه تمدنی ماندگاری برای کرمان عزیز است. خدا کند که اهل دانش و قلم استان رهرو راه این اسطوره کرمانشناسی باشند. کاش بودم و شاهد قدرشناسی کرمانیهای عزیز از فرزند خلف خود بودم.»
استاد بزرگواری کردند و بلافاصله پاسخ دادند که «حضرت استادی با سلام، اگرچه بیتوفیق بودم و دیشب زیارتتان نصیب نشد، اما شما همیشه بوده و هستید در دل همه مردم کرمان.» خداییاش از شما چه پنهان داشتم ذوقمرگ میشدم، مگر من لایق یک چنین منزلتی بودم؟! یک بار مرحوم استاد دکتر باستانی پاریزی از ذکر خدا غافل شدند و مرا در یادداشتی مرحمتآمیز «مسکار طلا کردار» خواندند و من هنوز به هر مناسبتی پُز این عنوان را میدهم، یعنی باورم شده است! بگذریم، کجا بودم؟
داشتم از مراسم بزرگداشت استاد گلابزاده میگفتم: اگر آنجا نبودم، اما فیلم مراسم را تمام و کمال دیدم. حقیقتاً مراسم بسیار آبرومند و باشکوهی بود. حقا که شایسته شأن استاد بود، خاصه که جناب مرعشی در تجلیل استاد سنگ تمام گذاشتند. معاون استاندار هم البته حق مطلب را به خوبی ادا کردند .
جناب اسحاقی مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی هم به عنوان متولی فرهنگ استان، همهی آنچه را که شایسته شأن استاد بود بیان کردند.زیباترین صحنة این مراسم، برنامه پایانی جلسه بود که سندی ماندگار از تجلیل تمام قد یک استان، از خدمات پنجاه سالهی یک خدمتگزار تاریخ و فرهنگ استان ثبت کردند.من در جمع انبوه شرکتکنندگان جلسه جوانانی را میدیدم که مشتاقانه با حضور گرم خود حماسهای شورانگیز را از باور جمعی مردم در حقشناسی از خدمتگزاران تاریخ و فرهنگ شهر خود خلق کردند. میخواهم بگویم این مراسم یکی از باشکوهترین و زیباترین مراسم فرهنگی این سالهای اخیر بود .
در این مراسم اما! کاری که باید میشد و نشد! تمام حرف من از این شرح کشاف است. مراسم قطعاً در شأن یک مدیر موفق مرکز کرمانشناسی بود، مراسمی در شأن یک مدیر کل امور اجتماعی استانداری، مراسمی در شأن پنجاه سال تلاش خستگیناپذیر مردی در بازخوانی و معرفی تاریخ پرافتخار استان کرمان. ولی مراسم طعم یک فضای فرهنگی را نداشت و بیشتر به مراسمی رسمی و اداری می مانست. و این همهی حرف من است. ما یادمان رفته بود که جای بزرگان فرهنگ و هنر کشور، جای اساتید و اهالی تاریخ، جای آدمهای صاحبنظر در این فقره، خالی بود.
مگر نمیشد از استاد بزرگ ادبیات داستانی، جناب هوشنگ مرادیکرمانی برای حضور در این جلسه به هر تدبیر و ترفندی دعوت کرد، هوشنگ مرادی میآمد و برای جوانان این شهر میگفت که چرا میگوید: «کاش هر شهری یک گلابزاده داشت.»
مگر نمیشد به عنوان میهمان ویژه این مراسم یکی از اساتید بنام تاریخ و فرهنگ کشور را دعوت کرد تا بیاید بگوید تألیف ۵۹ کتاب تاریخ یعنی چه؟ تا بیاید بگوید آنهایی که در تلاش و کار ارزشمند استاد گلابزاده تشکیک میکنند تا چه حد حق دارند؟ اصلاً بیاید بگوید میان این پنجاه جلد کتاب تنها پنج جلد آن روایت علمی و ارزشمندی در عیار تاریخنگاری است! برای گلابزاده همین بس بود! ابوالفضل بیهقی تنها یک کتاب تاریخ نوشت، تنها یک کتاب! گیرم که هوشنگ مرادیکرمانی به هر دلیلی «از جمله شرایط شکنندة جسمی» نمیتوانست بیاید به آن استاد بزرگوار تاریخ کشور هم دسترسی نداشتیم. مگر صبح همان روز چند نفر از اساتید تاریخ استان در دانشگاه باهنر سخنرانی نداشتند. خیلی سخت بود که میآمدیم، یک ساعت وقت جلسه را به سخنرانی سه نفر از اساتید خودمان تخصیص میدادیم؟ جسارت نباشد، میشد که از مقامات تنها یک نفر سخنرانی میکردند! نمیشد؟ در آن مراسم ما به همهچیز پرداختیم، الا به شأن فرهنگی گلابزاده! استاد گلابزاده نه تنها یک مدیر موفق و خستگیناپذیر بود که بالاخره نویسنده بود، تاریخنگار بود، سخنران قابلی بود، روزنامهنگار بود، نبود؟چرا شأن این وجوه گلابزاده را ندیدیم؟ به هر حال کاری که باید میشد و نشد! باشد که به وقتش جبران کنیم. فرصتها بسیار است. جوانان ما بیش از اینها اشتیاق به دانستن دارند، نگذاریم جای گلابزاده، در فردای فرهنگ و تاریخ این استان خالی بماند.زیاده جسارت است! ببخشید که عنان کلام از دستم رها شد. پیری است دیگر و اجابت دعای مادر!
نظر خود را بنویسید